ღ عـــــشــــق عــــروســــکــی ღ
فـــرامــوشـ کــردنـتــــ کار ســـخـتـیــ نــیـســتـــ !
کافـــیـسـتـــ دراز بـکـشـم
چـشـــم هـایـم را بـبـنــدم
و بـــراے هـــمـیـشـــﮧ . . . .
بــمـیـــــــــــرم ...!
ღ عـــــشــــق عــــروســــکــی ღ
تــنـهـایــے را دوســـت دارم
عـادت کـــرده ام کــــﮧ تــنـهــا با خــودم باشـــم،
دوســتــے میــگـفت عـیــب تــنـهـایــے ایــن اســت کـــﮧ عـادت مــیـکـنــے...
خــودت تـصــمـیـمــے مـے گیرے،
تــنـها بـــﮧ خــیـابان مــے روے،
و بـــﮧ تــنـهـایــے قـدم میزنـے
پــشـت مــیـز کــافـے شــاپ تــنـهـایــے مـے نشینـے
و آدمــهـا را نــگاه میــکنے،
ولــی مــن بـــﮧ خـاطر هــمـیــن حـــــــس دوســـتـش دارم
تــنـهـا کـــﮧ باشـے نگاهـــت دقــیـق تــر مــے شــود و مـــعـنـا دار
چــیـزهــایــے مـے بینے کـــﮧ دیگران نــمے بینند
در خــیـابان زودتر از همـــﮧ میــفـهـمـے پایــیـز آمده و ابرها آســمـان را محـــکـم در آغــــوش کشـــیـده اند
مــیـتـوانــے بے توجـــﮧ بـــﮧ اطــراف، ســاعتهــا چـشـم بـــﮧ آســـمان بــدوزے و تــولد باران را نظاره گــر باشــے
بــــراے هــمـیـن تــنـهـایـــے را دوســـت دارم
زیرا تــنـهـا حســے اسـت کـــﮧ بــــﮧ مــن فــرصـت مـــی دهــد خـــودم باشـــم
با خـــودم کـــﮧ تــعـارف نــدارم!
ســالهـاست بــــﮧ تــنـهـایــے عـادت کـــرده ام
ღ عـــــشــــق عــــروســــکــی ღ
شــــایـد بایـــد بــگـویـــم
تــا بـــــدانـــــے
ســـــیـنـدرلاے تــــــو
هــــمـاטּ دخـــتـرکــــے اســــت
کــــﮧ گـاهـــی خـــسـتـــﮧ مـــیـشـود
از شـــســتـــטּ زمـــیــטּ هــــاے ذهــــنـش
از نامـــــهـربـانــــے هـــــــای تـــــــو
ღ عـــــشــــق عــــروســــکــی ღ
صــداے مــا رو از پـُـشـت شـــیـشــﮧ ے مـــانــیـتـور مــے شـنـویـد
مـــانــیـتـورے کـــﮧ الاטּ ، خـــیـلیا پشتش " قــــوز " کـردنـد !
مـــانــیـتـورے کـــﮧ الاטּ ، خـــیـلیا با کـلــﮧ اومدטּ رو شـــیـشــﮧ !
مـــانــیـتـورے کـــﮧ الاטּ ، خـــیـلیا پــشـتـش بــغـض دارن !
مـــانــیـتـور ے کـــﮧ الاטּ ، خـــیـلیا دستشوטּ زیر چونشونــﮧ !
در ضمــטּ، پـُـشـت همیــــטּ مـــانــیـتـور هم خـــیـلیا دلشوטּ گـرفـتــﮧ .....!
میلاد
بغض سنگینی گلویم را می فشارد، احساس تنهایی رهایم نمی کند، اشک در چشمانم حلقه زده است و ” گوشه
چشمم را پرده ای از اشک پوشانده است “، درد بودن آزارم می دهد.. چه دردی بالاتر از اینکه هستم ؟
آه هستم.. نگاهم را از رشته های خونی که بر مردم جاریست باز هم بالاتر می کشانم، دود و بخار! همچون
بمبی از گرد و غبار می بینم و دگر هیچ !
قلبم سینه ام را به سختی می فشارد...بغضی سنگین مرا به لرزه انداخته است!
به پاهایم نگاه می کنم باز ایستاده همچون سنگ سَختی استوار است
میلاد
عشق ؛ به زخم که برسد ، سکوت می شود
زخم که عمیق شود ، بیداریِ دل ، درد دارد !
من
در این بغض های هر لحظه
در این دلتنگی های مدام
در این آشفتگی های دقایقم
دارم
سکوت
می شوم
با من از عشق چیزی بگو
پیش تر از آنکه زخم هایم عمیق شود…!
میلاد
بار آخر من ورق را با دلم بر میزنم …
بار دیگر حکم کن….با دلت ،
دل حکم کن.
حکم :دل !
هر که دل دارد بیندازد وسط !!!
تا که ما دلهایمان را رو کنیم …
این دل من !
رو بکن حالا دلت را !
دل نداری ؟
بر بزن
میلاد
به سلامـــــتی رفتگری که دیشــــــب تمام شهر مهمونِ خونــــــــش بودن!
بدون کوچکترین مراعاتــی خوردن.... ریخـتن... پاشیدن... ســوزوندن... آتیـــــش زدن..
همه کــه رفتن خونه هاشون بدون اینکــــه کسی بفهمه جاروشو دست میگیـره تا صبح تو تنهایی خودش شهرش رو تمیـــز میکنه !!
