میلاد
وقتی تو هستی تمامی جهان با توست و وقتی تو نیستی فقط درماندگی و غم با من است .
.
.
این است قصه من
→¶ζ♥ι lоvε♥yσυ♥ζ¶←
من به درماندگی صخره و سنگ من به آوارگی ابر و نسیم من به سرگشتگی آهوی دشت من به تنهایی خود می مانم من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی گیسوان تو به یادم می آید شعر چشمان تو را می خوانم چشم تو چشمه شوق چشم تو ژرف ترین راز وجود برگ بید است که با زمزمه جاریه باد تن به وارستن عمر ابدی می سپرد تو تماشا کن که بهاری دیگر پاورچین پاورچین از دل تاریکی میگذرد و تو در خوابی پرستو ها خوابند و تو می اندیشی به بهاری دیگر به یاری دیگر اما برای من نه بهاری و نه یاری دیگر - افسوس من و تو دور از هم می پوسیم غمم از وحشت پوسیدن نیست غمم از زیستن بی تو در این لحظه پر دلهره است دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست از سر این بام این صحرا این دریا پر خواهم زد خواهم مرد و غم تو این غم شیرین را با خود به ابد خواهم برد
سپید
ای آرزوی اولین گام ِ رسیدن بر جاده های بی سرانجام ِ رسیدن کار جهان جز بر مدار آرزو نیست با این همه دل های ناکام ِ رسیدن کی می شود روشن به رویت چشم من، کی؟ وقتِ گل نی بود هنگام ِ رسیدن؟ دل در خیال رفتن و من فکر ماندن او پخته ی راه است و من خام ِ رسیدن بر خامی ام نام ِ تمامی می گذارم بر رخوت درماندگی نام ِ رسیدن هرچه دویدم جاده از من پیش تر بود پیچیده در راه است ابهام ِ رسیدن از آن کبوترهای بی پروا که رفتند یک مشت پر جا مانده بر بام ِ رسیدن ای کالِ دور از دسترس! ای شعر تازه! می چینمت اما به هنگام ِ رسیدن قیصر امین پور
محمد رضا
من به درماندگی صخره و سنگ , من به آوارگی ابر و نسیم , من به سرگشتگی آهوی دشت من به تنهائی خود میمانم ! میتوانی همۀ قلب مرا فتح کنی میتوانی ضربان تر خون و هجومش باشی به همه پیکر من میتوانی باشی می توانی مثل یک شعر قشنگ جریان داشته باشی به همه وسعت من می توانی به یک دست نویس حکمرانی بکنی و بدانی : رام خواهم شد اگر فرصت سبز شکفتن باشی میتوانی باشی و تراویدن احساس مرا درک کنی و ببینی بودن مثل ادراک تنی در باران میتواند غزل ناب شود میتوانی باشی تو فقط باید آدم باشی
