مهربانم یاد تو بر شعر من جان می دهد
درد من را چشم تو یكباره درمان می دهد

عشق من با هر حضور تو بهاری می شود
در رگم خون امیدی تازه جاری می شود

ای صدای تو ترنمهای باران بهار !
بر كویر سینه ام باران مهرت را ببار

ای نگاه تو خروشانتر زِ دریای دلم !
خیره شو در من كه بگریزد هراس باطلم

ای تو رویای بزرگ و خوب فرداهای من !
غم چه رونق می دهد بر عشق بی همتای من

مهربانم عشق تو معنای ایمان من است
یادت آرامشگر غمهای پنهان من است

خیز و با من تا به اوج آسمان پرواز كن
شعر همپرواز بودن را بیا آغاز كن

خیز و با من تا به دریای پر از رویا بیا
مهربان با قلب من! آبی تر از دریا بیا

مرا به مهمانی سکوتت دعوت کن. وقتی دلگیر می شوی، وقتی تو هم از خودت خسته می شوی. مرا دعوت کن، به عمیق ترین تنفس، به ژرفترین بغض... به سوزناکترین آه. به طولانی ترین تعطیلی غمزده. به غروب دلتنگی ات. مرا دعوت کن به خودت، به دلت ، به حرفت ، به ناگفته هایت... نامحرم کسی است که نامرد باشد! مرا به مردانه ترین دوستی ها دعوت کن ... می خواهم در دستهای امن تو ایمان بیاموزم. می خواهم ایمان به دوست را بیاموزم. می خواهم بیاموزم که ؛ ناگفتنی ترین کلمات را که در ناگفته ترین الفاظ پنهان مانده اند

شب سرد فراموشی نزدیک است , کوله بارم را بسته ام, تمام خاطراتم را در جعبه کوچک زیبایی گذاشته ام ,یادگاری از تمام لحظات خوبی که با هم داشته ایم.دلم را در دورترین نقطه ممکن پنهان کرده ام تا آرزوی محال با تو بودن بدست هر غریبه ای نیفتد. من حتی از فکر تو هم دلشوره میگیرم چه برسد به نگاههای یواشکی. با اینکه انتظار برایم کشنده بود اما پر وبالم را گرفتار این زمین خاکی کردی.کاش میدانستی من از این همه رنگ ب…یزارم,من از آدمهایی که با چشمانی پر از خشم به روی من لبخند میزنند میترسم,دوستت دارم های لحظه دیدار مرا به سر حد جنون میرساند,هیچ وقت فکرش را هم نمیکردم در بین این همه انسان همزبون احساس غربت کنم .لعنت بر خودخواهی که ایراد را در وجود تو جستجو میکردم.ایراد از من است که ابراز عشق دروغین را یاد نگرفته ام, ایراد از من است که قربون صدقه های عاشقانه ام را نگه داشته ام برای روز مبادا, ایراد از من است که سالها پیش تور صیادی و ظرف آب نمکم را دور انداخته ام, ایراد از من است که دل و زبانم را یکی کرده ام, هنوز یاد نگرفته ام با گلم, عشقم و فدات بشم ها تورو دنبال خودم بکشونم, ایراد از من است که دوست دارم, د

کاش می دونستی چقدردلم بهانه ی تو رو میگیره هر روز کاش می دونستی چقدردلم هوای با تو بودن کرده کاش می دونستی چقدردلم ازاین روزهای سرد بی توبودن گرفته کاش می دانستی چقدردلم برای ضرب اهنگ قدمهایت گرمی نفسهایت، مهربانی صدایت تنگ شده کاش می دانستی چقدردلواپس توام کاش می دانستی چقدرتنهام ، چقدرخسته ام وچقدربه حضورسبزت محتاجم وهمیشه ازخودم می پرسم این همه که من به توفکرمی کنم توهم به من فکرمی کنی؟....

گاه می خواهم فرار کنم از تو، از خودم اما به کجا؟ هوا هم بوی تو را می‌دهد یک، دو، سه... نفس را در سینه حبس می‌کنم چشمانم را می‌بندم پلک هایم را محکم می‌فشارم تصویر تو لحظه به لحظه پررنگ‌تر می‌شود بوی تو در سرم می‌پیچد مست می‌شوم دستانم را به زاویه نود از بدنم باز می‌کنم می‌چرخم، می‌چرخم، می‌چرخم بر مدار زمین برخلاف عقربه‌های ساعت مست می‌شوم... گیج می‌خورم انگار نفس را با تو یکجا بلعیده‌ام یک، دو،‌ سه... آه می‌کشم معلق می‌شود یادت... و عطرت یکجا در هوا مست می‌شود

هیچوقت فکر نمیکردم به جرم عاشقی اینگونه مجازات شوم دیگر کسی به سراغم نخواهد آمد قلبم شتابان میزتد شمارش معکوس برای انفجار در سینه ام و من تنهایی خود را در آغوش میکشم.. تنها مانده ام زل زدم, خیره شدم, پلک زدم, محو شدم یک نفر عشق مرا در دلش آغاز نکرد...

دیشب نشستم گریه کردم ... واسه دل خودم ... واسه دل تو ... واسه غصه ی پاییز ... واسه تنهایی میخک توی دفتر شعرم ... واسه سربلندی کاج تو زمستون ... واسه پروانه که سوخت ... واسه شمعی که آب شد تا از قطره هاش یاد بگیرند که سوختن یک طرفه هم میتونه باشه...

در زندگی به چند چیز اعتقاد دارم..........1) اقبال همواره همراه کوشش است. 2)تا نو محرز نشده نباید کهنه را دور انداخت 3)گذشته را باید در اغوش گرفت اما در ان زندگی نکرد. 4)روح مهربان مغلوب نمیشود. 5)برای تغییر دادن سرنوشت باید درون را تغییر داد

دنیا را بد ساخته اند......... کسی را که دوست داری،تورادوست نمی دارد. و کسـی که تورا دوست دارد ،تو دوستش نمی داری اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد به رسم و آیین هرگز به هم نمی رسند. و این رنج است. زندگی یعنی این....

دنیا را بد ساخته اند......... کسی را که دوست داری،تورادوست نمی دارد. و کسـی که تورا دوست دارد ،تو دوستش نمی داری اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد به رسم و آیین هرگز به هم نمی رسند. و این رنج است. زندگی یعنی این....

خون داغ عشق در رگهای من جاریست باز ...لب فرو بستن سکوت تلخ اجباریست باز... چند روزی میشود سودایی سودایی ام... در دل شبهای من غوغای بیداریست باز

در غوغاى زندكى تا سكوت مرك دوستت دارم،تاوان آن هرجه باشد،باش

بگذار سرنوشت هر راهى را كه میخواهد برود.... ما راهمان جداس، بگذار این ابرها تا میتوانند ببارند.... ما چترمان خداس!!‎