دلم می خواد یه چیزی رو بدونی دیگه نه عاشقی نه مهربونی منم دیگه تصمیمم رو گرفتم اصلا نمی خوام که پیشم بمونی دیشب که داشتم فکرام و می کردم دیدم با تو تلف شده جوونی یه جا یه جمله ی قشنگی دیدم عاشقو باید از خودت برونی چه شعرایی من واسه تو نوشتم تو همه چیز بودی جز آسمونی یادت میاد منتم رو کشیدی ؟ تا که فقط بهت بدم نشونی ؟ یادت می اد روی درخت نوشتی تا عمر داری برای من می خونی ؟ یادت میاد حتی سلام من رو گفتی به هیچ کس نمی رسونی حالا بیار عکسامو تا تموم شه اگر که وقت داری اگه می تونی نگو خجالت می کشی می دونم تو خیلی وقته دیگه مال اونی خوش باشی هر جا که می ری الهی واست تلافی نکنه زمونی

نشود فاشِ کسی آنچه میان من و توست تا اشارات نظر نامه رسان من و توست گوش کن با لب خاموش سخن می گویم پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید حالیا چشم جهانی نگران من و توست گرچه در خلوت راز من و تو کس نرسید همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست.

سلام به همه دوستان خوشهالم که دباره توانستم به سایت hamghadamبرگردم وبخاطر امتهان هایی که داشتم

الهی زندگیت طعم عسل شه / دعای دشمنت هی بی اثر شه ستارت تا ابد روشن بمونه / سیاهی راه خونت رو ندونه الهی مرغ عشق آرزوهات / سر شب تا سحر یکدم بخونه . . .

اگر بدانی چقدر سخت است یاد بودنت در عمق وحشت نبودنت ، مرا هرگز اینگونه رها نمی کردی

بزرگترین متهم تاریخ کسی است که نمی دونه قلبش واسه کی می تپه .

تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت ، تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت ، تا به کی با ضربه های درد باید رام شد ، یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد ، بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار ، خسته از این

دوباره باز خواهم گشت نمی دانم چه هنگام ، از کدامین راه ولی یک بار دیگر باز خواهم گشت و چشمان تو را با نور خواهم شست و از عرش خداوندی شما را هدیه های تازه خواهم داد به دستان برادر دست خواهم داد

از آتش پرسیدم محبت چیست؟ گفت از من سوزانتر است از گل پرسیدم محبت چیست؟ گفت از من زیباتر است از شمع پرسیدم محبت چیست؟ گفت از من عاشق تر است. از خودش پرسیدم تو کیستی؟ گفت نگاهی بیش نیستم

من تو را دوست دارم و تو ديگرى را و ديگرى ديگرى را و در اين ميان همه تنهاييم!

تو را با شيشه عشقم ميان مرمر قلبم تراشيدم از ان پس هم تو را چون بت پرستيدم چرايش را نميدانم!

منم تنهاترين تنهاي تنها و تو زيباترين زيباي دنيا منم يلداي بي پايان عاشق تو بودي مرهم زخم شقايق نگاهت را پرستم اي نگارم فداي تارمويت هرچه دارم تا ابد دوستت دارم

وقتی احساس کنم نیمه ای از جان منی / بی تو هرجا بروم باز وجودم تنهاست

می پوشانم دلتنگی ام را با بستری از کلمات ، اما باز کسی در دلم “تو” را صدا می زند . . .

من از زندگانی آموختم چگونه اشک ریختن را ولی اشکهایم نیاموخت چگونه زندگی کردن را